Zunderscht unne tüüf im Bode, sitzed mier und warted still, bis sich öppis afaad roode, öppis i üs wachse will.
Und de fömmer üs a strecke, wachsed immer mehr duruuf. Dobe i de warme Sunne tüend mir üsi Bletter uf.
(Gerda Bächli)